O zaman limon ye ayı!: Archive

Birden fazla şarkının aynı anda kafanızda dönmeye başlayıp hareketlerinize etki ettiği oluyor mu? Elektroniğin babalarından Clark‘ın son albümü ‘Iradelphic’ işte insanı bu hale getiriyor. İçine attığım günden beri o Ipod açıldığında başka bir şey dinlenmiyor.
Clark’ı dinlemeye başlamam; daha adını bile bilmeden, oturduğum yerde birşeyler okurken arkadan çalmaya başlayan, 2006 yapımı ‘Boddy Riddle’ albümünden ‘herr bar’ parçasına dayanıyor. Sonrasındaysa gelsin diğerleri: ‘vengeance drools’, ‘night knuckles’ ve elbette ‘ted’. Ayrıca ‘ted’in Bibioremix hali (ki bazen orjinali mi yoksa remixi mi daha iyi karar veremiyor ve ikisini üst üste dinliyorum) oldukça başarılı olmakla beraber, dinlediğim en iyi remixler arasında zirveye oynuyor. Tabi ki ’Clarence Park’ albümünden ‘lord of the dance’ ve ‘pleen 1930’s’ unutulmasın! Ve tüm bunların dışında bir diğer şahanelik var ki o da Clark’ın, büyük üstad, akıl almaz işlerin adamı, İstanbul’da bir konseri için herşey feda edilebilecek olan Amon Tobin‘in ‘kitchen sink’ parçasına yapmış olduğu remix’dir.
Gelelim son albüme; ilk dinlediğim andan itibaren bir ‘com touch’ furyası sürüp duruyor içimde. Albümde kilitlenilmeyecek tek bir şarkı bile yok bana kalırsa. İçindeki inanılmaz hüznüyle ‘black stone‘dan tutun da üç farlı versiyondan oluşan ‘the pining’ ve muhteşem vokalleriyle ‘open’ ve ‘secret’ olmazsa olmazlar haline geldi.
Öyle bir havaya sahip ki bu albüm hiçbir şeyi takmaz oluyor sadece elinizle kolunuzla ritme eşlik ediyorsunuz. Şöyle ki; fotoğraflarını çekmeye çalıştığım Nişantaşı’ndaki çiçekçiler beni kovalarken bile gayet cool bir şekilde kulağımda Clark ile arkamı dönüp oradan ayrıldım.
Tam da ‘dinleyecek bir şey kalmadı’ derken çıkan, son zamanlarda dinlediğim en iyi albümle bizi elektroniğin rüzgarına katıp ütopyamıza yollayan Clark’a sonsuz teşekkürler…